सेनाको व्यापारिक भवनमा विवाद, ४० करोड धरौटी जफत
काठमाडौं । नेपाली सेना र व्यापारी खगेन्द्र बुढामगरबीचको द्वन्द्वका कारण सयौं व्यापारीको विचल्ली भएको छ । काठमाण्डौको नयाँ सडक (महांकाल) स्थित सैनिक कल्याणकारी कोषको लगानीमा निर्मित कल्याणकारी भवनको भाडा विवाद अहिले उत्कर्षमा पुगेको छ । त्रिचन्द्र मिलिटरी अस्पतालसँगै सेनाले बनाएको व्यवसायिक भवनमा श्रीजयन्ती निर्माण सेवा कम्पनीले वार्षिक ४९ करोड ३३ लाख ३३ हजार ३३२ रुपैयाँमा भाडामा लिएको थियो । दुई लाख ८५ हजार वर्गफिट क्षेत्रफल प्रयोग गरेवापत कम्पनीले मासिक चार करोड एघार लाख एघार हजार एकसय एघार रुपैयाँ भाडा बुझाउने सम्झौता भएको थियो । सेना र श्रीजयन्ती निर्माण सेवाबीच २०७६ माघ १६ गतेदेखि लागू हुने गरी १५ वर्षको लागि बहाल करार सम्झौता भएको थियो । श्रीजयन्ती निर्माण सेवाले सेनालाई नियमित भाडा नबुझाएको भन्दै गत असोज ५ गते बहाल करार सम्झौता अन्त्य गरिएको नेपाली सेनाले जनाएको छ । श्रीजयन्ती निर्माण सेवाको मालिक खगेन्द्र बुढामगर हुन् । करार सम्झौता अन्त्य हुनु पूर्व २०७९ साल असोज ५ गतेसम्मको बहाल रकम करिव ४६ करोड सैनिक कल्याणकारी कोषलाई भुक्तानी गर्न बाँकी रहेको नेपाली सेनाका सूचना अधिकारी तथा सहायक रथी नारायण सिलवालले जानकारी दिए । करार सम्झौता गर्नुपूर्व कम्पनीले राखेको बैंक ग्यारेन्टबाट उक्त रकम जफत गरिएको सेनाले जनाएको छ । कम्पनीले प्राइम कमर्शियल बैंक, कालिमाटी शाखाबाट ४० करोड रुपैयाँको बैंक ग्यारेन्टी राखेको थियो । ‘कानुन बमोजिम निजले पेश गरेको कार्य सम्पादन जमानत दावी गरी उक्त रकम मिति २०७९ कार्तिक ३ गते जमानत जारी गर्ने बैंकबाट कोषलाई भुक्तानी गरी सकेको छौ,’ सूचना अधिकारी सिलवालले जानकारी दिए । भवन पुरै खाली गर्न सेनाले निर्देशन दिएको छ । सेनाको निर्देशनको खारेजी माग गर्दै श्रीजयन्त्री निर्माण सेवाले उच्च अदालतमा मुद्दा हालेको थियो । तर अदालतले पनि सेनाको पक्षमा फैसला गरेको सहायक रथी सिलवालले बताए । अदालतको निर्णयपछि बैंक ग्यारेन्टी जफत गरिएको उनले बताए । विवादै विवाद त्रिचन्द्र मिलिटरी अस्पताल एक ऐतिहासिक भवन हो । वि.सं. १९८० साल बैशाखमा तत्कालीन श्री ३ चन्द्र शम्शेरबाट प्रदान भएको रु. २६ लाख ८८ हजारको सैनिक समर्थ चन्द्रोदय संस्थाबाट सञ्चालन भएको त्रिचन्द्र मिलिटरीको लामो इतिहास छ । वि.सं. २०३२ सालमा सैनिक कल्याणकारी कोष स्थापना भएपश्चात समेत सैनिक कल्याणकारी कोषबाट आफ्ना हिताधिकारीहरुलाई औषधोपचार सुविधा प्रदान गर्दै आएको छ । कूल क्षेत्रफल मध्ये ऐतिहासिक त्रिचन्द्र मिलिटरी अस्पतालले ओगटेको ३० हजार वर्ग फिट क्षेत्रफलमा बनेको हेरिटेज भवनमा त्रिचन्द्र मिलिटरी अस्पतालको निरन्तरता कायमै छ । विगतमा अस्पतालले चर्चेको क्षेत्रफल बाहेक थप निर्माण भएको २ लाख ८५ हजार वर्ग फिट क्षेत्रफल भाडामा लगाउने र त्यसबाट उठेको रकम सैनिक कल्याणकारी कोषमा जम्मा गर्ने र त्यसले करिव १० लाख भन्दा बढी हिताधिकारीहरुलाई निशुल्क औषधी उपचार सुविधा प्रदान गर्ने लक्ष्य थियो । सेनाले यस्तो व्यवसायिक भवन सवै प्रदेशहरुमा निर्माण र सञ्चालन गर्ने लक्ष्य पनि राखेको थियो । तर पहिलो भवन नै विवादमा परेको छ । काठमाडौं महानगरबाट नक्सा पास नै नगराईकन ९ तले व्यवसायिक भवनको निर्माण गरेका भन्दै सेनाको शुरु देखि आलोचना भएको थियो । यो भवन भाडामा लगाउने बेलामा पनि ठूलो विवाद भएको जानकारहरु बताउँछन् । २०७४ सालदेखि करिव २ वर्षसम्म भाडा लगाउने विषयमा विवाद रहेको उनीहरु बताउँछन् । सेनाले औसतमा प्रतिवर्गफूट १४४ रुपैयाँमा भवन भाडामा दिएको थियो । जबकी उक्त क्षेत्रका निजी भवनहरुको भाडा प्रतिवर्गफूट २०० रुपैयाँभन्दा माथि रहेको जानकारहरु बताउँछन् । तर सेवाले सार्वजनिक टेण्डर मार्फत भाडामा लगाएको त्यसमा कुनै विवाद नभएको सैनिक अधिकारीहरुको दावी छ । भवन पुरै भाडामा लगाउन नसेककोले सेनालाई भाडा तिर्न नसकेको जयन्ती निर्माण सेवा प्रालिका कार्यकारी अधिकृत गौतम डंगोल बताए । कोरोना महामारीका कारण भाडामा बसेका व्यवसायीले पनि नियमित भाडा तिर्न नसकेको उनको भनाई छ । तर उक्त भवनमा भाडामा बस्ने व्यवसायीहरुले पनि श्री जयन्त्ती निर्माण सेवाले ग्यारेन्टी र अग्रिम भाडा भनेर धेरै रकम अगाडि नै उठाएको बताएका छन् ।
करोडौं लगानीमा बन्दैछन् यी सुविधा सम्पन्न ५ होटल, हजारौंलाई रोजगारी
काठमाडौं । पर्यटन उद्योगमा साढे ८ अर्ब बढीको स्वदेशी लगानी थपिएको छ । उद्योग विभागले सार्वजनिक गरेको तथ्यांक अनुसार चालु आर्थिक वर्षको पहिलो तीन महिना (गत साउनदेखि असोज मसान्तसम्म) पर्यटन क्षेत्रका ८ उद्योगका लागि ८ अर्ब ६१ करोड ४७ लाख ७१ हजार ९७५ रुपैयाँ बराबरको लगानी प्रस्ताव (थपिएको) हो । विभागको तथ्यांक अनुसार सबैभन्दा धेरै लगानी बुढानिलकण्ठ हेरिटेज होटलका लागि थपिएको छ । तथ्यांक अनुसार उक्त होटलका लागि २ अर्ब ४० करोड बराबरको लगानी स्वीकृत भएको छ । काठमाडौं जिल्लाको बुढानिलकण्ठ नगरपालिका १ मा निर्माण उक्त होटलले १५०० किलोवाट क्षमताको विद्युत खपत गर्नेछ भने २२० जनालाई रोजगारी दिई उल्लेख गरेको छ । अहिले होटलको बाहिरी भौतिक संरचनाको निर्माण कार्य सकिसकेको छ । साढे ९ तलाको होटलको अहिले वाइरिङ लगायतको काम भइरहेको छ । होटलका प्रबन्ध निर्देशक बाबुकाजी कार्कीले अबको केही महिनामै होटललाई सञ्चालनमा ल्याउने तयारीका साथ काम भइरहेको बताए । ‘यसअघि नै निर्माण कार्य सक्ने लक्ष्य हो तर, कोरोनाको कारण सिर्जित लकडाउनले काम रोकियो, अबको ६ महिनाभित्रै सञ्चालनमा ल्याउने हाम्रो तयारी छ, अहिले काम धमाधम भइरहेको छ,’ कार्कीले विकासन्युजसँग भने । प्रबन्ध निर्देशक कार्कीका अनुसार होटलमा १०२ कोठा हुनेछन् । १४ रोपनी क्षेत्रफलमा निर्माण भइरहेको होटलमा ३ वटा भवन निर्माणाधीन अवस्थामा छन् । ‘तीन वटा भवन निर्माण भइरहेका छन्, १०२ कोठाहरूमा दुई वटा प्रेसिडेन्सियल, तीन वटा डिलक्स र ९७ वटा इकोनोमी कोठा हुनेछन्, दुई वटा पार्टी भेन्यू हुनेछन्, होटलमा हेल्थ क्लब, स्वीमिङ पुल र चार वटा रेष्टुरेन्ट र तीन वटा क्यासिनो हुनेछन्,’ उनले भने । यस्तै, झापाको मेचिनगर १० मा निर्माण हुने होटल ईष्टर्न नेपाल प्रालिले एक अर्ब ६९ करोड ७७ लाख बराबरको होटल निर्माणको स्वीकृृति पाएको छ । उक्त होटलमा ५०० किलोवाट विद्युत प्रयोग गर्नेछ भने १७० जनालाई रोजगारी दिने उल्लेख छ । ९९ बेड क्षमताको होटलमा २५० सिट क्षमताको रेष्टुराँ समेत निर्माण हुनेछ । झापाकै मेचीनगरमा होटल आयुष्मानका लागि २ अर्ब ५१ करोड १० लाखको लगानी स्वीकृत भएको छ । ३०० जनालाई रोजगारी दिने उक्त होटलले एक हजार किलोवाट विद्युत प्रयोग गर्नेछ । इन्द्रप्रसाद सुवेदीको लगानी रहेकाे साे हाेटल ९५ बेड क्षमताको रहने र १९० जना क्षमताको रेष्टुराँ समेत हुनेछ । होटलमा ३ सय जनाले रोजगार पाउनेछन् । सुनसरीमा निर्माण गर्नेगरी ग्राण्ड सेन्ट्रल होटलका लागि ६० करोड बढीको लगानी स्वीकृत भएको छ । सुनसरीको ईटहरी उपमहानगरपालिकामा निर्माण हुने उक्त होटलले ५०० किलोवाट विद्युत खपत गर्नेछ भने ४० जनालाई रोजगारी दिने उल्लेख छ । एबी होल्डिङ्स नामक कम्पनीले इटहरीको वडा नं ९ मा ग्राण्ड सेन्ट्रल चार तारे होटल निर्माण सुरु गरेको हाे । पूर्वको व्यापारिक केन्द्र इटहरीमा एबी होल्डिङ्सले ६३ कोठा भएको चार तारे होटल निर्माण सुरु गरेको हो । ५५ करोड लगानीमा कास्कीमा दोर्जेज् फार्म रिसोर्टले लगानीको स्वीकृत पाएको छ । ७० जनालाई रोजगारी र ५०० किलोवाट विद्युत प्रयोग गर्नेछ । यस्तैगरी, तनहुँको बन्दिपुरमा निर्माण हुने बन्दीपुर केवलकार एण्ड टुरीजम लिमिटेडले ८६ करोड ४० लाख बढीको लगानी स्वीकृत पाएको छ । एक हजार विद्युत खपत गर्ने उक्त होटलले १७२ जनालाई रोजगारी दिने उल्लेख गरिएको छ । तीन महिनामा ८८ अर्ब लगानी विभागको तथ्यांक अनुसार तीन महिनाको अवधिमा स्वदेशी तथा विदेशी लगानीका ८८ अर्ब बराबरको लगानी स्वीकृत भएकोे छ । उक्त अवधिमा विभिन्न ८६ उद्योगका लागि ८७ अर्ब ८५ करोड बढीकोे लगानी स्वीकृत भएको हो । यस्तैगरी, उक्त अवधिमा १९ विदेशी लगानीका उद्योगमा २ अर्ब २४ करोड बराबरको लगानी प्रस्वात आएको छ । उक्त उद्योगमा १ हजार ४३ जनालाई रोजगारी दिईने प्रस्ताव पेश गरेको उद्योगले जनाएको छ । २ अर्ब ३५ करोडको औषधि उद्योग दर्ता मोरङ र चितवनमा करिब साढे २ अर्ब बराबरको लगानीमा दुई औषधि उद्योग विभागमा दर्ता भएका छन् । विभागको तथ्यांक अनुसार मोरङको कटहरी गाउँपालिका ६ मा १ अर्ब ५० करोड बराबरको लगानीमा जानकी पोलिकेम प्रालि दर्ता भएको छ । उत साउनमा विभागमा दर्ता भएको उक्त उद्योगले १४० जनालाई रोजगारी दिनेछ भने एक हजार ६ सय मेटावाग विद्युत खपत गर्नेछ । यस्तैगरी चितवनकोे भरतपुर महानगरपालिका १७ मा उद्योग रहनेगरी जेनेरिका फर्मास्युटिकल्स दर्ता भएको छ । ८५ करोड ५३ लाख १८ हजार बराबरको लगानी रहने उक्त उद्योगले ९४ जनालाई रोजगारी दिनेछन् भने ६२५ किलोवाट विद्युत खपत गर्ने उल्लेख छ ।
साथीहरुले काम गर्न सक्छौ र भन्छन्, म मोकोलाई ‘वर्ल्ड क्लास’को बनाउन लागिरहेको छु
फोकसवान पेमेन्ट सोलुसन्सद्वारा सञ्चालित मोको वालेटका प्रमुख कार्यकारी अधिकृत (सीईओ) प्रणयराज भण्डारीलाई साथीभाईले सुझाव दिन्छन्, ‘तिमीले काम गरिरहेको क्षेत्रमा ठूलो चुनौती छ, यो क्षेत्रमा काम गर्न सक्दैनाै, अन्य क्षेत्रमा काम गर ।’ तर, भण्डारीको प्यासन फिनटेक क्षेत्र हो । सूचना प्रविधि (आईटी)को क्षेत्रमा उनी २० वर्षदेखि काम गर्दै आएका छन् । उनी भन्छन्, ‘यो क्षेत्रमा अझैं २० वर्ष काम गर्ने लक्ष्य छ, जे गरेको छु, राम्रै छ, यो क्षेत्र मेरो प्यासन हो ।’ उनी थप्छन्, ‘सरकार अहिले डिजिटल नेपालको नारा लगाइरहेको छ, म २० वर्ष अगाडिदेखि नै यो क्षेत्रमा सक्रिय थिएँ ।’ वि.सं २०३८ सालमा जन्मेका भण्डारीको बाल्यकाल काठमाडौंको ‘व्यापारिक हब’ कमलादीमा बित्यो । देशमा राजसंस्था हुँदा उनका हजुरबुवा सचिव भएर काम गर्थे भने उनका बुबा प्रजन्यराज भण्डारी व्यवसायी । प्रणयराजको इच्छा थियो बुबाले थालेको बिजनेसलाई विस्तार गर्ने र ठूलो व्यवसायी बन्ने । उनले सानैदेखि गोदावरीमा रहेको सेन्ट जेभियर स्कूलमा पढे । त्यतै होस्टलमा बसे । कक्षा एकदेखि एसएलसीसम्म सेन्ट जेभियरमै पढे । ‘काठमाडौं कमलादीमा जन्मिएँ, कक्षा एकदेखि कक्षा दशसम्म सेन्ट जेभियरमा पढेँ, उनी भन्छन्, ‘म सानैदेखि एभरेज विद्यार्थी हुँ, कोर्स बुकभन्दा पनि म बिजनेससँग सम्बन्धित पुस्तकहरु पढ्न रुचाउँथेँ ।’ सेन्ट जेभियरले उत्कृष्ट विद्यार्थीलाई मात्र भर्ना लिन्छ । विद्यालयमा भर्ना हुन गाह्रो थियो । एउटा कक्षामा ४५ जना भर्ना गर्न ३/४ हजारले आवेदन दिने गरेको उनी सुनाउँछन् । ३ सय जना विद्यार्थी । शिक्षक पनि राम्रै । सेन्ट जेभियर गोदावरीमा पढाइसँगै अन्य सामाजिक कार्यमा बढी जोड दिने गरेको उनी सुनाउँछन् । सामाजिक कार्यमा अग्रसर हुन उनले विद्यालयबाट नै सिकेको बताउँछन् । वि.स. २०५५ सालमा एसएलसी उतीर्ण गरेका उनलाई विज्ञान विषय पढ्न मन थियो । एसएलसी दिएपछि कुन विषय पढ्ने भनेर छनोट गर्न सकस भयो । अन्ततः उनी विज्ञान विषय लिएर प्लस टु पढे । प्लस टू पास गरेपछि उनी इन्जिनियर पढ्न दक्षिण भारतको बैङ्लोर पुगे । अहिलेको जस्तो इन्टरनेट सुविधा त्यो बेलामा थिएन । उनी बैंङ्लोरमा ४ वर्षे कम्प्युटर इन्जिनियरिङ सकेर नेपाल फर्किए । इन्जिरियङ पढ्दा उनले कम्प्युटर इन्जिनियरमा धेरै प्रोग्राम रैछन् भन्ने थाहा पाए । ‘केही सूचनाका लागि पनि किताब पढ्नु पर्थ्याे, त्यो बेला इन्टरनेटको कुनै पहुँच थिएन, किताबमा सैद्धान्तिक ज्ञान हुन्थ्यो, किताब पढ्न मन लाग्दैनथ्यो, ४ वर्षे इन्जिनियरिङ सके लगत्तै स्वदेशमै केही गर्छु भनेर उनी नेपाल फर्के । इन्जिनियर सकिएपछि धेरै साथीहरु बैंङ्लोर, चेन्नइ लगायतका ठाउँमा काम गर्न थाले तर म स्वदेशमै केही गर्छु भनेर नेपाल फर्कें,’ उनी स्मरण गर्दै भन्छन्, ‘मलाई नेपालमै बसेर रियल लाइफ एप्लिकेसन गर्न मन थियो ।’ नेपाल इन्भेष्टमेन्ट बैंकमा पनि काम भारतबाट इञ्जिनियर पढेर आएपछि उनलाई बैंक तथा वित्तीय क्षेत्रमा काम गर्न मन लाग्यो । उनले वि.स. २०६१ सालमा नेपाल इन्भेष्टमेन्ट बैंकमा आईटी डिपार्टमेन्टमा काम थाले । बैंकमा हुँदा उनले डेढ वर्ष आइटी डिपार्टमेन्टमा र डेढ वर्ष कर्पाेरेट क्रेडिटमा काम गरेको बताउँछन् । उनलाई कर्पाेरेट क्रेडिटमा काम गर्दा कर्जाका लागि आफन्तहरुले कति सकसमा पार्छन् भन्ने विषयको ज्ञान आफुलाई सधैंका लागि भएको उनी सुनाउँछन् । ‘कर्पाेरेटमा काम गर्दा बैंक बुझ्न पाएँ, ३ वर्ष काम गर्दा डेढ वर्ष आईटी र डेढ वर्ष कर्पाेरेटमा काम गरेँ तर कर्पाेरेटमा काम गर्दा दिक्क लाग्यो, ग्राहकले कर्जा मागेर नतिर्ने, सुरुमा धेरै आग्रह गर्ने, नदिएपछि तैंले विश्वास गरिनस् भनेर टाढिन्थे,सबैभन्दा जटिल काम भएपनि अहिले सम्झिँदा इन्ट्रेस्टेङ लाग्छ,’ उनले बैंकमा काम गर्दाको अनुभव सुनाउँदै भने । बैंकमा काम गर्दाको तीन वर्षका उनका लागि ठूलो सिकाइ बन्यो । उनले बैंक बुझ्ने अवसर पाए । बैंकमा काम गर्दा गर्दै उनलाई म्यानेज्मेन्ट नपढेकोमा पछुतो भयो । उनलाई थप पढ्ने रुची जाग्यो । वि.स २०६५ मा उनी एमबीए पढ्न बेलायत गए । जतिबेला विश्वमा विश्व वित्तीय संकटका रुपमा देखिएको थियो । सन् २००७/२००८ मा वित्तीय संकट चलिरहेको थियो । उनले सो घटनाबाट पनि धेरै बुझ्ने मौका पाए । ‘सन् २००७/२००८ को वित्तीय संकट एक गम्भीर विश्वव्यापी वित्तीय संकट थियो, बैंकहरुको खराब कर्जा उच्च रुपमा बढेको थियो, त्यतिखेर एमबीए पढ्दै गर्दा बैंकहरुको जोखिमको विषयमा पनि बुझ्ने अवसर मिल्यो, त्यो आर्थिक संकट पछि नेपालका बैंकहरु ट्रेडिसनल लाग्यो,’ उनले आफ्नो अनभुव सुनाउँदै भने, एमबीए पढेपछि बैंकमै केही गर्न सक्छु भन्ने जोश पनि आयो ।’ २ वर्षे एमबिए कोर्स सकेर उनी बेलायतबाट वि.सं २०६७ मा नेपाल फर्किए । नेपाल आएपछि पनि उनले नेपाल इन्भेष्टमेन्ट बैंकमै काम गरे । बैंकमा काम गर्दा उनले धेरै कुराहरु परिवर्तन भएको पाए । शाखाहरु सेन्ट्रलाइज भए । शाखाहरु केन्द्रिय बैंकसँग प्रत्यक्ष जोडिए । ‘बैंकहरुले त्यतिखेर नै एटीएम राख्न सुरु गरे, छोटो समयमै बैंकहरुले धेरै प्रगति गरे, एनआईबीएल पनि भिजा कार्डको सदस्य बन्यो, मैले त्यहाँ २०७० सम्म काम गरे । बैंक छोडेपछि उनलाई वेस्टर्न यूनियनबाट अफर आयो । नेपाल र भुटानको लागि वेस्टर्न युनियनको कार्यालय नेपालमा छ । वेस्टर्न यूनियन एउटा विशाल कम्पनी हो । ‘वेस्टर्न युनियनले फरक/फरक देशबाट पैसा ल्याउने काम गर्छ । कम्पनीले १२० देशमा काम गर्छ । उनले वेस्टर्न यूनियनमा काम गर्दा पनि रेट्यिान्स विजशेन विषयमा बुझ्ने मौका पाए । एससीटीले दियो उद्यमी बन्ने आइडिया वेस्टर्न यूनियनमा डेढ वर्ष काम गरेका उनी स्मार्ट च्वाइस टेक्नोलोजी (एससीटी)पुगे । उनी बैंक तथा वित्तीय संस्थामा काम गर्दा सूचना प्रविधिसँग नजिक भइसकेका थिए भने वेस्टर्न यूनियनमा काम गर्दा रेमिट्यान्स बिजनेसको विषयमा पनि जानकार भइसेकका थिए । उनले एससीटीमा चिफ विजनेश अफिसर भएर ३ वर्ष काम गरे । एससीटीमा ठूलो चुनौती आइपर्याे । कारण थियो, एससीटीलाई भिजाले चुनौति दियो । एससीटीको विजनेस केही घटेको आभास काम गर्नेहरुलाई भयो । आफुलाई भने अर्कै बिजनेस आइडिया फुरेको उनी सुनाउँछन् । ‘एससीटीमा काम गर्दागर्दै आफैं काम गर्नुपर्छ भन्ने सोच पलायो, एससीटीलाई भिजा कार्डले चुनौति दियो, भिजालाई पनि चूनौति दिने बिजनेस आवश्यक छ भन्ने महसुस भयो, कार्डलाई भर्चुलाइज गरेर मोबाइलमा राख्यो भने कार्ड र चिप पनि चाहिँदैन, पस मेसिन पनि चाहिएन, क्यूआर भए पुग्यो भन्ने भयो,’ त्यसपछि त्यस विषयमा अध्ययन गरियो,’ उनी भन्छन्, ‘त्यसपछि सुरु भयो मोको वालेट ।’ एससीटीमा हुँदा नै उनले वि.सं २०७२ सालमा मोको सुरु गरेका थिए । मोको सुरु गर्दा स्मार्ट कार्ड, क्यूआर लगायतका बारेमा कसैलाई पनि जानकारी नै थिएन । भर्चुअल कार्ड, क्यूआर कोड, मल्टिपल क्यूआर, कार्डलाई क्रस बोर्डर गर्ने लक्ष्य लिएर उनले एससीटी छोडे र मोको सुरु गरे । ‘नेपालमा फिनटेकको सीमा कुवाको भ्यागुत्तो भयो, विश्वव्यापी बनाउनु पर्छ भनेर फुल टाइम काम गर्ने हिसाबले एससीटी छोडेर मोकोमा काम सुरु गरे,’ उनले भने । भण्डारी र आदिश श्रेष्ठ मिलेर मोकोको सुरुवात गरे । जसमा अहिले विभिन्न १० व्यक्ति तथा समूहको लगानी छ । उनै भण्डारी ३ वर्षदेखि सोही फोकसवान सोलुसनद्वारा सञ्चालित मोको वालेटको सीईओको रुपमा कार्यरत छन् । पारिवारिक पृष्ठभूमी नै व्यवसायी प्रणयराज भण्डारीको परिवार ठूलो व्यवसायिक घराना नभए पनि सानो तिनो ब्यापार व्यवसायमा भने संलग्न छ । उनका हजुरबुबाले राजसंस्थामा काम गरे । उनका बुबाले नै व्यवसायिक बाटोको सुरुवात गरे । उनले सोही विजनेसलाई विस्तारमा जोड दिए । उनको परिवारको बैंकसँगै रिटेलको बिजनेस छ । अहिले उनको परिवारले चियर्स अनलाइन बिजनेस पनि गर्दै आएको छ । त्यससँगै उनको निउ कम्पनीका विद्युतीय स्कुटर र बकार्डीको पनि बिजनेस छ । बकार्डीको बिजनेस उनको भाइले सम्हालिरहेका छन् । उनका बुबा प्रजन्यराज भण्डारी भने नेपाल इन्भेष्टमेन्ट बैंकको सञ्चालक समितिमा छन् । सात वर्ष अगाडि विवाह गरेका उनकी डेढ वर्षकी छोरी छिन् । मोकोलाई ‘वर्ल्ड क्लास’को बनाउने प्रणयराज मोकोलाई नै विश्व स्तरीय वालेट बनाउनका लागि काम गरिरहेको बताउँछन् । ‘नेपाल सरकार, नेपाल राष्ट्र बैंक, सर्वसाधारणले डिजिटल नेपालमा जोड दिएका छन्, सबै क्षेत्र सकारात्मक रुपमा अघि बढेको छ, सबै क्षेत्र स्मार्ट बन्न खोजिरहेका छन्, हामीलाई पनि अगाडि बढ्न टेवा पुगिरहेको छ,’ उनले भने । उनको करियर सुरु भएको नै यहि क्षेत्रबाट हो । त्यसैले पनि उनी अब यही क्षेत्रमै केही फरक गर्ने सोचमा छन् । ‘यहि क्षेत्रमा काम गरेको २० वर्ष हुन थाल्यो, अझै यो क्षेत्रमा २० वर्ष काम गर्छु, अहिले डिजिटल पेमेन्ट सुरु भएको छ, २ लाख क्रेडिट कार्ड होल्डर्स छन्, २० लाख क्रेडिट कार्ड होल्डर्स बनाउन मन छ,’ उनले २० वर्ष अघि भारतमा हरेक विद्यार्थीलाई एउटा क्रेडिट दिएको प्रसँग सम्झिदै भने, ‘क्रेडिट कार्डबाट कर्जा पाउनेदेखिसबै काम हुने क्रस बोर्डरको काम गर्ने इच्छा छ ।’ उनले मोकोलाई मल्टिपल पे गर्न मिल्ने बनाउने योजना पनि सुनाए । ‘डिजिटल नेपाल बनाउने हो, धेरै काम गर्न बाँकी छ, साथीहरुले भने सीईओ भएर यो क्षेत्रमा काम गर्न सक्छस् र भनेर प्रश्न गर्छन्, म मोकाे वालेटलाई वर्ल्ड क्लासको एप बनाउन लागिरहेको छु,’ उनले आफ्नो भावी योजना सुनाउँदै भने ।
