समाज : साहित्य

लेखक सास्तीले घेर्छ सिमानामा मृत्यु पर्खेर बस्छ करेसामा बलत्कारी ढुकेर बस्छ क्वारेन्टिनमा भरोसा भत्कियो मेरो सपना पुरियो मेरो भग्नावसेसमा घरबाट गरीबीले लखेट्यो मुग्लानबाट महामारीले लखेट्यो आमाको फाटेको चोलो जस्तै मन फाट्यो र म मुग्लान पसेँ घरदेशमा आफ्नाबाटै परदेशमा पराईबाट जोगाएको अस्मिता घरदेशमा घरैबाट लुटियो आमा माइती देशको त कुकुर पनि प्यारो हुन्छ भन्थे मेरा दाजुभाइ कुुकुर जति पनि प्यारा भएन्न आमा उज्यालो खोज्दै हिंड्दा अँधेरो आँगनमा आईपुगेंं म रक्षक नै भक्षक भए पछि मेरो अस्मिताको रक्षा गर्न सकिन आमा मसँग मेरो लासमात्र बाँकी छ घर लैजाउ कि चिहानमा मसँग अँधेरो रात मात्र बाँकी छ लामो निन्द्रा निदाउँ कि म फेरी पर्खु बिहानमा भन न आमा म घर फर्कु कि चिहानमा ?

आधुनिक प्रविधिको, खेती थाल्नु पर्छ उन्नत जातका गाई–भैंसी, बाख्रा पाल्नु पर्छ धेरै हिँड्यौ अर्काको सहारा र भरोसामा अब हामी उठ्नु पर्छ, पाइला आफैं चाल्नु पर्छ रासायनिक मल खाधले, माटो बिग्री सक्यो अर्गानिक खेती लाउन, गोबर मल हाल्नु पर्छ जलस्रोतको भण्डार छ, खोला नदी थुनौं अब हाम्रो देशको बिजुली, विश्वभरी बाल्नु पर्छ । युवा शक्ति श्रम सीपलाई स्वदेशमै प्रयोग गरी देशको माटो मेहनत र पसिनाले गाल्नु पर्छ जडिबुटी, जलस्रोत र खानी उत्खनन् गरी स्वरोजगार बन्नु पर्छ, गरिबीलाई ढाल्नु पर्छ अर्काको आसिन महल, किन लाउनु झाडु पोछा अब आफ्नै झुपडीको, भुइँ भित्ता टाल्नु पर्छ अब आफ्नै झुपडीको, भुइँ भित्ता टाल्नु पर्छ   बिराटनगर–३ [email protected]

शून्य छन् बाटोहरु, शान्त छन् गल्लि पनि चारैतिर निश्ब्द छन्, देखिँदैन जमघट पनि सुन्छु क्यारे मलामी पनि धेरै जना जान हुन्न धेरैको तँ के कुर, मरेकालाईअङाल्न नि पाइन्न सेतो कात्रो छैन अब, प्लाष्टिकमा बेरेर पुग्दो रहेछ आफ्ना रहर, इच्छाहरु, लाशसँगै जल्दो रहेछ । हरे दैब कस्तो यो विपद् आयो आज जताततै किरोनाको कहरले मनै विचलित भयो सबैको बाहिर निस्कन नमिल्ने, समाजसँग टाढा मात्र नभई आफन्तलाई समेत बिरानो भएर बस्नु पर्ने ।। उपचार छैन यो कोभिडको महामारीको अहिलेसम्म पनि घरभित्र सुरक्षित बसी ज्यान जोगाउ कसोगरि पल्लाघरे सानी रुँदै छिन्, आमा खान देऊ भनि बिचरी आमा, ढुङा उमाल्दै, पाक्दैछ् नानी, पर्ख एकछिन भनि ।। काम छैन, पेट पाल्ने कसरी, जाउ कता जाउ बाहिर शान्त भएँ नि, भयावह चित्कार सुनिन्छ यो कसैको चित्कार होइन, नेपालआमाको आर्त्नाद हो पर्ख पर्ख मेरा सन्तानहरु, केही दिन धैर्य गर भन्दैछिन । बिरानो भयो सबैजना, नआत्तिइ ज्यान जोगाउ आफै पनि फर्क फर्क हे वीर सपूतहरु, बिदेशिएका सन्तानहरु आफ्नो पसिनाले जन्मेका भूमिलाई ऊर्बर बनाउ त्यो धन, त्यो कठोर मन, केही गर्न सक्दैन सधैंभरी ।। बुढापाखा, स-साना बालबालिका नानिस्कौ यो बेला गर्भवती , सुत्केरी आमाहरु, सुरक्षित बसौ भित्र रही पकबान होइन, ज्यान जोगाउ, जसो तसो बाच्नलाई जीउ मात्र होइन, बाँचाै बलियाे आत्मविश्वास बनाई । यो सारा नेपालीको परीक्षाको अबस्था हो, बुझौ ज्ञानी बनि समाजिक दूरी ठीकै हो, शारिरिक दूरी नि बेस भनि पारिवारसँगै माया, स्नेह साटदै सम्मान गरौं सबै जना नानिबाबुलाई गिता, भागवत्, सबै ग्रहन्थको उपदेश नि लिन भनौ ।। पाइन्न यो अवसर अब, फेरी पनि यसरी, सँगै बसन पाएने परीक्षाको घडी सकिन्छ, खुसीको फल पाइन्छ, अवश्य पनि> गर्न नापाएका रहरहरु, यहि बेला पूरा गरौं मिलिजुलि हातेमालो गर्दै, भलाकुसारि गर्दै, पुराना ती मिठा दिनहरु सम्झौ । घरभित्र पनि, प्राविधिक सुविधाले सँगै भएको भान हुन्छ केही गर्न नसकेनि, बोलेर, हेरेर सान्त्वना पसिरहेका हुन्छ प्रकृतिले चारैतिर हरियालीको घुमटो ओढेको छ शान्त्, स्वच्छ , वातावरणले मनै हर्षित बनाएको छ  ।।